Czajnik

  Gwiazda żałości Towarzyszyła mi zawsze, gdy jej potrzebowałem. Gdy było ciężko. Przykro, że tak często się to działo, te chwile z nią, jakże bezcenne. Gdy na nocnym balkonie, przy białym dymie, kofeinie, rozmyślałem o mym życiu w upadłości koronie – czapce z rondlem, więc nie pasującej do szlafroka niebieskiego, lecz potrzebnej, bo czas wieczorny czasem mroźnym fizycznie i psychicznie. Wspominałem dawne chwile, te obecne i przyszłe, jakże zawile. Wiedziałem, że życie moje ma czas ograniczony jak żywot papierosa w mych ustach. Napawało mnie to jedyną nadzieją – chwila balkonowa bowiem zawsze była długa. Trwała, a jednak była znikoma patrząc na wiek mej znajomej. Gawędziliśmy o miłości rzekomej jakby była to rzecz i jej. Ma romantyczna dusza nie mogła powiedzieć jej precz. Choć była mroczna, to jedyna znała wszystkie moje myśli. Może właśnie dlatego taka mi się malowała. Ma gwiazda kochana znała me uczucia kochania. Te liczne chwile konania. Przy każdym nocnym papierosie była...

A moje miasto to Białystok” – takimi słowami zaczynał się program „Studio wyborcze TV Jard”, który przeszedł już do historii. Gdyby jednak nie wystąpienie pewnego kandydata na prezydenta Białegostoku, zapewne niewiele osób miałoby okazję obejrzeć program poświęcony osobom, które zechciały zostać głową stolicy Podlasia w 2006 roku. Krzysztof Kononowicz zasłynął z powodu swojego ”swojskiego” stylu bycia – charakterystycznego sweterka, prostej mowy i ikonicznej już obietnicy wyborczej, zakładającej, iż za jego kadencji „nie będzie niczego”. Nikt nie spodziewał się przedtem, że Krzysztof Kononowicz zostanie gwiazdą znaną na całą Polskę. Wystąpił w filmie „Ciacho”, przeprowadził dziesiątki wywiadów, zaś filmy na portalu YouTube z nim w roli głównej osiągają miliony wyświetleń. Na podstawie jego osoby powstało całe internetowe uniwersum, które dokładnie opisane jest na dedykowanej mu Kononopedii, czyli odpowiednikowi Wikipedii. Kiedy w rozmowie młodych – ale i nie tylko – osób pada temat B...